( 1524 ) عَفَرَتْهُمْ : آنها را به خاك انداخت . ( 1524 ) الْمَنَاخِر : جمع « منخر » ، بينىها . ( 1525 ) المَنَاسِم : جمع « منسم » ، قسمت جلو پاى شتر كه به منزلهء سم محسوب مىشود ، كف پاى شتر . ( 1526 ) دَانَ لَهَا : براى آن خضوع كرد . ( 1527 ) اخْلَدَ الَيْهَا : بر آن تكيه كرد . ( 1528 ) السَّغَب : گرسنگى . ( 1529 ) الضَنْك : تنگى . ( 1530 ) لَا يُدْعَوْنَ رُكْبَانا : آنها را سواره نمىخوانند ، زيرا سوار كسى است كه داراى اختيار و صاحب تصرف در مركوب خود باشد . ( 1531 ) الاجْدَاث : قبرها . ( 1532 ) الصَّفِيح : روى هر چيز عريضى را مىگويند و در اينجا مقصود روى زمين است . ( 1533 ) الاجْنَان : جمع « جَنن » ، قبرها . ( 1534 ) الرُّفَات : استخوانهاى شكسته و خرد شده . ( 1535 ) جِيدُوا : بر آنها باران باريد . ( 1536 ) لَا يُخْشَى فَجْعُهُمْ : از زيان آنها ترسى نيست . خطبهء 112 ص 111 ف ( 1537 ) يَلِجُ : داخل مىشود . خطبهء 113 ص 112 ف ( 1538 ) القُلْعَة : ناپايدار . ( 1539 ) النُّجْعَة : به دنبال چراگاه گشتن ، يعنى دنيا منزلگاه و سراى رسيدن به آرزوها نيست . ( 1540 ) عَتِيد : حاضر ، آماده . ( 1541 ) اغْتُبِطُوا بِمَا رُزِقُوا : بخاطر مواهبى كه خدا به آنها داده بود مورد غبطه واقع شدند . ( 1542 ) زُوِىَ : دور داشته شد ، كنار زده شد . ( 1543 ) لُعْقَة : در اصل بمعنى ليسيدن چيزيست و در اينجا مقصود اظهار زبانى و ظاهرى به دينداريست بى آنكه قلب و روح گواه آن باشد . خطبهء 114 ص 113 ف ( 1544 ) البِطَاء : جمع « بَطِيئَة » ، كند . ( 1545 ) السِّرَاعِ : جمع « سريعة » ، تند ، سريع . ( 1546 ) غَيْرُ مُغَادِرٍ : چيزى را فرو گذار نكرده . ( 1547 ) وَعَاهَا : آن را فهميد و حفظ كرد . ( 1548 ) حَمَت : بازداشت ، منع كرد .